ทำไมมันตรงหยั่งงี้...

ตรงทุกคำพูดเล๊ยยย....

ท่านที่เกิดวันที่ 28 (วันเกิดฉานนนน...)


ดวงดาวประจำวันเกิด : ดาวจันทร์กับดาวราหูเป็นดาวแห่งดวงชะตาของคุณ
หมายถึงความรุนแรงทางความคิด เชื่อคนง่าย และชอบความเป็นระเบียบจนวินัยจัด และมีโอกาสที่จะคิดปฏิวัติแก้ไขแนวความคิดที่คุณไม่เห็นด้วยอยู่ตลอดเวลา ดาวราหูทับดาวจันทร์มืดสนิท อาจจะเป็นคนที่ชอบขวางโลก บางครั้งใจอ่อนเมตตาสูง แต่แป๊บเดียวอารมณ์ก็เปลี่ยนมาร้ายได้ทันที มักมากในเรื่องความรัก และเป็นคนที่มีความคิดในเรื่องความรักสูง ไม่แคร์ใคร ต้องการทำอะไรก็ตามจะเชื่อว่าสิ่งที่ต้องการนั้นเป็นสิ่งอันวิเศษเสมอ ชอบแหวกแนวความคิด บางครั้งเกินไปจนหลุดโลกได้นะครับ

เปรียบดังความหมายของคำคำนี้
"Inventive  -  นักแหวกแนว หัวขบถ คนขวางโลก" อาจจะดูรุนแรง แต่ก็เป็นจิตวิญญาณแท้ ๆ ที่ชัดเจนของคุณนะครับ

อุปนิสัย:
อะไรที่ซ้ำซาก จำเจ อย่ามาให้คุณได้เห็นเชียว คุณจะแก้ไข ดัดแปลงมันให้หมด ถึงแม้จะต้องชนกับใครบ้างก็ตามก็ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องหวาดหวั่น นอกจากนี้คุณยังเป็นประเภทนักปฏิวัติที่ค่อนข้างวัตถุนิยม อะไรที่พิสูจน์ไม่ได้ หรือมองไม่เห็น คุณจะไม่มีวันเชื่อ และใส่ใจเป็นอันขาด ด้วยเหตุนี้หลายครั้งหลายคราที่คุณมักก่อศัตรูทางด้านความคิดโดยไม่รู้ตัวอยู่เสมอ ๆ

สไตล์การทำงาน :
งานยาก ๆ เป็นของหวานอย่างหนึ่งของคุณ อะไร ๆ ที่คนอื่นว่ายาก ขอให้บอก ความสามารถพิเศษของคุณคือ การอ่านสถานการณ์ได้อย่างแม่นยำและถูกต้องลึกซึ้ง

อาชีพที่เหมาะสม :
ศิลปิน นักแสดง นักออกแบบเสื้อผ้า งานทุกชนิดที่ต้องเกี่ยวข้องกับคอมพิวเตอร์ นักพัฒนาพื้นที่ นักพัฒนาองค์กร หรืองานทุกอย่างที่ต้องการการปฏิวัติหรือเปลี่ยนแปลงรูปแบบใหม่ คืออาชีพที่เหมาะสม

มาเล่าเรื่องของหมา ที่ทำให้เราต้องเสียน้ำตา กันอีกดีกว่า

 

 ด้วยว่าเรา เดินดุ่มๆ ตัวคนเดียว ในจุฬาบ้านเก่า

เจอน้องหมาตัวโตตัวนึง.. เดินสวนเราไป

 

ด้วยแว่บแรกว่ามันคือ รอดไวล์ดเลอร์ ตัวโต

ขนดำขลับ และมันเงา

 

แล้วมันก้อเดินผ่านไป

 

.... เอ๊....เมื่อมันเดินผ่านเราไปได้ซัก 5-6 ก้าว (ของหมา)

พบว่า มามันขาเป๋..

ผอม..

เหม็น..

ขามันแป และเดินปัด

 

เราเดินต่ออีก 3 ก้าว... ยังไม่พบเจ้าของหมา

 

เลยหันหลังอย่างเร็วและออกปากเรียก

"เฮ้ๆ ไอ้หมา มานี่ๆ"

 

มันหันขวับ เผยให้เราเห็นดวงตากลมๆเศร้าๆ ที่ดำมืดของมัน

พอเห็นเราตบขาเรียกมัน ปับๆ

ตามันเกิดประกายและพยายามลากสังขารของมันเดินมาหาเราโดยทันที

(ด้วยสภาพตุปัดตุเป๋สุดขีด)

 

พอมาถึง เราเห็นได้ชัดว่ามันเป็นมาตัวโต ขนดำสวย หัวกะโหลกใหญ่ได้รูป

อุ้งเท้าโต ตัวสูงเท่าเอว ถ้ามันไม่ป่วยแบบนี้มันต้องเป็นหมาที่สวยสง่าที่สุดตัวนึงแน่ๆ

 

มันถูหัวไปมาที่ขาด้านที่เราตบ

แรงมันแทบจะไม่เหลือจะยืนด้วยซ้ำ ตัวมันผอมเห็นกระดูกสะบักไม่รับกับหัวสวยๆของมัน

 

เราเกิดอาการ เมตตา ตามหลัก ของซือจี้ ที่ว่าเมื่อเห็นทุกข์โศกจะเกิดเมตตาจิตโดยอัตโนมัติทันที

(แบบที่พระพุทธเจ้าเห็นสภาพอันน่าเวททนาทั้งหลายอ่ะแหล่ะ)

 

แต่มันน่าอนาถมากจริงๆนะ

คงมีคนเอามาทิ้งไว้ เนื่องจากไม่อยากเลี้ยงและไม่อยากรักษา 

 

เราไม่รู้จะทำยังงัย เพราะเป็นคนชอบหาเรื่องใส่ตัว

จึงลากคนรักหมามามีเอี่ยวด้วยอีกคน

วันนั้นประมาณ 2 ชั่วโมงที่ให้เวลาดูแล้วเจ้าหมาตัวนี้

ครั้นเราจะเอามันไปโรงพยาบาลเองก็ไม่ไหว อีกอย่างโรงพยาบาลทุกโรงพยาบาล

พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ถ้าคุณเอามาคุณก็ต้องจ่าย...

แล้วสภาพนี้ต้องไม่ต่ำกว่าหมื่นแน่ๆ

ชั้นจะเอาที่ไหนไปจ่ายล่ะ

 

โทรถามโรงพยาบาลเสร็จก็โทรปรึกษาพ่อเเม่...

เป็นอันว่า...ช่วยอะไรไม่ได้ พร้อมกับเสียงพ่อบ่นอุบอิบถึงคนที่เอามาทิ้งได้ลงคอ

 

มูลนิธิไหนก็ไม่รับ โทรไปที่ไหนก้อไม่มีใครอยากยุ่ง

(ยกเว้นมูลินิธิในพระบรมราชูปถัมภ์ที่ยังไม่ได้โทรไป)

ชีวิตหมาก้อชีวิตนึงเหมือนกันนะ

ไหนว่าเมตตาหมา

แต่เอาเข้าตอนสุดท้าย ไอ้ที่ว่ารักหมา

เรี่ยไรเงินไปช่วยหมา...มันเอาไปถึงหมารึเปล่า

 

เราทนไม่ไหวถึงสภาพและสังคมของเราในตอนนี้ แค่หมาตัวเดียว ทำให้เราเข้าใจโลกอันเลวร้ายนี้ได้มากขึ้น

ด้วยความสมเพชเวทนา ทั้งหมา ทั้งคนใจดำในกรุงเทพฯ

ที่เค้าเรียกว่า city of Angles น่ะ มันกลายเป็น City That's full of Demons จะดีกว่า

Angles น่ะ มันไม่มีแล้ว

 

สุดท้ายเราก็ได้แค่ว่า หาน้ำ หา ข้าว ให้มันกิน (ซาลาเปา 1 ลูก ข้าว 2 กล่อง)

แล้วก้อแค่นั้น

รุ่งขึ้นมันก้อหายไป

ภาวนาให้มันโชคดี... อยากไปกัดใครจนตัวเองต้องโดนตีตายแล้วกัน

 

 

เนื่องจากวันปีใหม่ ต้องซื้อของขวัญมากมาย ก่ายกองเพื่อส่งความสุข

ให้แก่คนมากมาย ทั้งเจ้านาย ผู้ใหญ่ ญาติสนิทมิตรสหาย และผองเพื่อน

ปัญหาใหญ่ อุปสรรคใหญ่ยิ่ง ในการให้ของขวัญซึ่งสร้างความรำคาญและเสียเวลา

ยิ่งเฉพาะตอนหน้าสิ่วหน้าขวานด้วยแล้ว...คือไอ้เจ้าสติ๊กเกอร์ติดราคาของสินค้า

สติกเกอร์ประเภทนี้น่ะนะ ถ้าติดไม่ดีจะลอกออกได้ง่ายๆ ไม่ค่อยเป็นปัญหาเท่าไหร่

หรือคนที่ชอบใช้บริการห่อของขวัญตามห้างปกติๆ ก็คงไม่ได้คิดอะไร เพราะไม่ต้องลอกออกเอง

 

แต่ไม่ใช่กับอิชั้น...

 

อิชั้นซึ่งชอบเดินหาของขวัญนานนับชั่วโมง หาวิธีการห่อที่ถูกใจ

เอาแบบแปลกๆหรือไม่ก้อให้จำได้เลยว่าข้าพเจ้าเป็นคนซื้อให้

จะทะเลาะตบดีกับไอ้เจ้าฉลากราคานี้ประจำเลย

 

ล่าสุด...ปากกา จำนวน 6 แท่ง

มีฉลากราคาเหนียวหนืดแปะอยู่...

สรุปต้องไปทำงานสายเพราะมัน!!

 

ทั้งเอาน้ำร้อนราด แอลกอฮอร์เช็ด ถูด้วยสก๊อตไบร์ท

หาทินเนอร์ไม่ได้ ว่าจะเอาน้ำยาล้างส้วมเช็ดก้อเกรงใจคนได้ไป

 

น่าหงุดหงิดชะมัด...

 

สรุปว่าต้องเอากระดาษเขียนลายแปะ ทำคิขุน่ารัก แปะทับไปเลย

 

ตบตีกับมันมานานหลายปี

ปีนี้เพิ่งมารู้ว่า ... ยางลบ

ใช่... ยางลบ ยางลบเท่านั้น

เพิ่งรู้ว่าไอ้เนี่ยมันเอาออกได้ด้วยยางลบ... โง่ชะมัดเลยเรา

เพิ่งมาฉลาดเพราะมีคนบอกว่า "เอายางลบๆ ดิ"

แค่เนี้ย...? ยางลบดินสอ ธรรมดาๆ

ไอ้ที่เอาออกยากนักยากหนาเนี่ย ลองดูดิ เอายางลบ ลบ

ลบ ลบ ลบ ลบ และก้อ ลบ!!

 

เฮ้อ... ใครยังหัวเสียกะมันอยู่ ลองเอาไปใช้ดูนะ

 

ยางลบ... ลบ!!!

 

 

there's always the light at the end of the tunnel

 

ผ่านไปแล้วกับช่วงที่หนักๆ ช่วงที่แย่ๆที่สุดในชีวิตอีกช่วงหนึ่ง

มันเป็นช่วงที่มีปัญหามากมาย

เราก็ได้เรียนรู้อะไรๆอีกมาก....

 

ได้เรียนรู้วว่า "เพื่อนกินหาง่ายเพื่อนตายหายาก" แต่ก็ไม่ยากซักทีเดียว

โชคดีที่เรามีเพื่อนดีๆ เต็มไปหมด "พี่ตูน ขวัญ บิ๋ม อุ๊ เฟิร์น พี่เม และหลายๆคน"

ขอบคุณที่ช่วยทุกอย่าง(แต่บางทีอาจไม่รู้ตัว) ทั้งช่วยอยู่ข้างๆ

ให้คำแนะนำ คอยถามไถ่ และอะไรๆมากมาย

 

ได้เรียนรู้ว่า "ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้มาฟรีๆ" ไม่มีอะไรที่เราจะได้มาโดย

ไม่เสียอะไรไป ไม่มีอะไรที่ได้มาง่ายๆ สิ่งที่ได้มาง่ายๆก็จะทำให้เราเสียอะไร

ไปสักอย่างหนึ่งภายหลังอยู่ดี

 

 

ได้เรียนรู้ว่า "พ่อ แม่ ยังงัยก็รักเราได้ดีที่สุด"

เมื่อทุกคนหนีหาย ที่พึ่งสุดท้ายคงเป็นสองคนนี้เท่านั้น

ดังนั้น จงนึกถึงเขาทั้งสองให้มากๆ

 

ได้เรียนรู้ว่า "พรุ่งนี้ก็สายเสียแล้ว" ถ้าคิดจะทำอะไรหรือรู้สึกอะไรหรือ

อยากทำอะไร จงแสดงออกไปและทำมันซะ

เพราะพรุ่งนี้อาจจะไม่มีอีก ไม่มีโอกาส ไม่มีอีก...

 

เอ...หริอไม่รุว่าเป็นเพราะทำงานเยอะไปรึเปล่า

เลยมาเรียงความเรื่องน้องหมาน้อยให้อ่านเล่นกัน

 

หมาน้อย..เจ้าจำได้ไหม..ตอนที่ฉันเจอเจ้าครั้งแรก

ขนเจ้าสีน้ำตาลหยิกหยอย...มีสีขาวอยู่ตรงหัว ถุงเท้า

แล้วก็ปลายหาง ตัวเลยฝ่ามือมาได้ไม่เท่าไหร่

เจ้านอนหลับปุ๋ย...อยู่ในตะกร้าไวน์ ดูสงบเสงี่ยมเรียบร้อยน่ารัก

 

เจ้าแสบเป็นที่สุด เอาแต่ใจ กวนบาทา

หยิ่งทะนงตน ชอบแอบกัดลับหลัง

ตาดำๆ ก็เพิ่งรู้ว่ามันกลมโต แล้วก็เป็นสีทองซะด้วย..

ขนเริ่มยาว สมองที่พัฒนาขึ้นก็กลายเป็นจอมวางแผนตัวฉกาจ

ถึงแม้เจ้าจะเกเร ซน ดิ้อ ไม่เชื่อฟัง ชอบกัดไปทั่ว และมัวแต่เล่น

สายตาป้องแป๊วสีทองคู่นั้น....

มันน่ารักที่สุด!

 

เจ้าคอยให้กำลังใจฉันด้วยตาสีทองนั่น

 

ที่เจ้าคิดว่ามันเป็นเพื่อนสนิทกัด..จนขาข้างขวานิ้วหัก

เจ้าคงเสียใจไม่น้อย...เจ้าซึมไปหลายวัน

ฉันโกรธเจ้าโบโบ้ที่สุด..

ส่วนเจ้าต้องเข้าเฝือก...กลายเป็นหมาลำโพง

จะได้มาเล่นกันอีก

 

..รักเจ้าเข้าแล้วล่ะ...

 

...."ไอ้ตุ้ง".....

ในชีวิตนี้..ชีวิตน้อยๆที่ดำเนินไปเรื่อยๆ

ตามวันเเละเวลาที่หมุนไปอย่างเงียบๆ

 

ศัตรูตัวฉกาจที่มาขัดขวางเส้นกราฟของชีวิต

ไม่ให้ราบเรียบ เป็นคลื่น ลุ่มๆ ดอนๆ

จนบางครั้งมันอาจจะสั้นหรือหยุดอยู่ซะช่วงเวลานั้น

 

เป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากความรัก

ศัตรูตัวแรกซึ่งนำมาซึ่งความปลาบปลื้ม ยินดี

เบิกบานและชุ่มชื่น จนลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่หมุนวนเข้ามาในชีวิต

แล้วทันใดก็จะนำมาซึ่งความเบื่อหน่าย ผิดหวัง เสียใจ ท้อแท้

ไม่แม้แต่จะสามารถเก็บเพียงเศษเสี้ยวของมันมาแต่งเติมให้เหมือนเดิม

แต่จะฝืนเก็บก้อยิ่งบาดให้เป็นแผลในใจซึ่งเจ็บจนเจียนตาย

 

การหลอกลวง ศัตรูตัวที่สอง นำมาซึ่งความโกรธ เกลียด

ผิดใจ บาดหมาง แตกหัก จนยากเกินจะเยียวยา

ไม่มีชีวิตใครที่ได้ลิ้มรสของการหลอกลวงแล้ว

 

 

สำหรับคนที่รู้จักกับชีวิต

คงได้สะกิดใจกันบ้าง

 

 

 

เริ่มเรื่องด้วยที่ข้าพเจ้าต้องไปต้อนรับเจ้าพวกเด็กฝรั่งเศส

(ที่มากันทำมัยไม่รุ บ๊อยบ่อย) สถานที่เดิมๆก้ออัมพวา

 

ประจวบเหมาะกับที่คุณแม่ที่น่ารักของตุ้ยกลับไปหาคุณยาย

ที่อัมพวาด้วย(ตุ้ยต้องไปด้วยแต่ตุ้ยตื่นไม่ทัน..เลยตกรถ..แม่ทิ้ง)

 

ฟางก้ออยากไปให้พ้นๆกรุงเทพฯ....

โอกาสแบ่บนี้..มันต้องจัดทริป!!!!!

 

ได้แนวร่วมแบบเฮไหนเฮนั่น รวมทั้งหมดเจ็ดชีวิต หนึ่งอาวุโส

คือ ป๋า ฟาง เอมี่ ยูมิ ปรี ตุ้ย ฝ้าย และ...ไอ้ตุ้งแช่

 

ที่สำคัญคือ เอมี่ ยูมิ และปรี ที่ไม่เคยเหยียบย่างสู่ดินแดน "น้ำคลอง"แห่งนี้เลย

คนอื่นอาจจะงงๆว่าอัมพวาเมืองที่เงียบสงบและบ้านๆเมืองนี้มันจะมีอะไรให้น่าตื่นเต้น

 

หุๆๆๆ เด๋วก้อรู้ เพราะสนุกไม่สนุกมันขึ้นอยู่กับคนไป..ว่าจะลุยๆ เฮๆ ได้ถึงไหน

ก้าวแรกที่ทั้งหมดเจอกับอัมพวาสามสมาชิกใหม่ยังคงมอง"คลองแบบงงๆ"

ว่า"มันจะเล่นไปได้งัยฟะ"อยู่ ร้านแรกที่เราแขวนท้องก้อไม่พ้นร้าน"ตาเป้า"

ร้านประจำของนายตุ้ยเขาล่ะ

 

กินอิ่มก้อเล่นเลยยยยย..เริ่มแรกไปเล่นบาส (พี่ไม่ได้ไป เพราะว่าไปต้อนแขกอยู่)

ด้วยที่ฝนเพิ่งตก สนามบาสเลยมีสภาพเหมือนศูนย์ฝึก ที่มีแอ่งโคลนเต็มไปหมด

ลูกบาสเลยกลายเป็นระเบิดโคลนที่ไม่มีใครอยากได้...

ต่างเลยพูดเป็นเสียงเดียวว่า"ไม่เคยเล่นบาสแล่วไม่อยากได้บอลเท่านี้มาก่อน"

เล่นบาสเสร็จ ก้อเล่นน้ำสิ

มาเมืองนี้ไม่ล่องเรือดูหิงห้อยก้อเหมือนมาไม่ถึง

เราเลยเช่าเรือโดยวางแผนการเดินทางสุดหรู...

ตอนแรกล่องเรือชมบ้านริมคลอง...แล้วไปที่ร้านอาหาร"ชาวเล"

จากนั้นพอมืด ก็ล่องออกแม่น้ำไปดูหิงห้อย แล้วก้อกลับมาชิวที่บ้าน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มีตุ๊กตาอยู่ที่บ้าน เห็นหน้ามันทุกวัน

นอนกะมันทุกวัน มันมีชื่อด้วยนา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ่ะ ลงท้ายด้วยข้อมความน่ารักๆที่ได้อ่านมานะจ้ะ

Girl: Do I ever cross your mind?  
Boy: No 
Girl: Do you like me? 
Boy: Not really 
Girl: Do you want me? 
Boy: No 
Girl: Would you cry if I left? 
Boy: No
Girl: Would you live for me? 
Boy: No 
Girl: Would you
do anything for me?
Boy: No way 
Girl: What would you choose: your life..or me?  
Boy: My life
The girl runs away in shock and pain and the boy runs
after her
and
says...  
The reason you never cross my mind is because you're
always on my mind.
The reason why I don't like you is because I love you. 
The reason I don't want you is because I need you. 
The reason I wouldn't cry if you left is because I would die
if you left.
The reason I wouldn't live for you is because I would
die for you.
The reason why I'm not willing to do anything for you
is because I
would do everything for you.
The reason I chose my life is because you ARE my
life.

 

 

 

 

สิ่งมีชีวิตที่คิดถึงมากที่สุดในโลก..............แม่

 

 

 

 

 

 

วันพฤหัสได้เล่นกะพวกญี่ปุ่นด้วยอ่ะ

นำทีมโดยนายยูกิ...เล่นดีชะมัด อยากให้นักบาสเรา

เล่นกันแบบนี้มั่งจัง...เล่นด้วยแล้วสนุกที่ จ่ายบอลดับเบิ้ลพาสกันสวยมั่กๆ

 

ส่วนวันศุกร์ที่ผ่านมานัดกันไปเล่นบาส ไปกันเยอะเชียว...สนุกดี

มีเฟิร์น พี่เม พี่ดอน เบส แหลม เจด โจ้ พี่หนุ่ม พี่วุฒิ พี่เติ้ง พี่ก๊อบจีน

พี่ไมค์ พี่ลั่น ทำให้สนามมีสีสันขึ้นมาหน่อย..

เล่นเพลินๆก้อกะลังสนุกๆเล่นสนามใหญ่ไม่พอกระแดะจะไปเล่นสนามเล็กอีก

แต่สนามเล็กต้องระวังเป็นพิเศษเพราะคนอื่นจะไม่ค่อยเซฟเราเหมือนสนามใหญ่

แต่ด้วยความโง่+เซ่อก้อเจ็บอีกจนได้ มันจะไม่เท่าไหร่หรอกถ้าไม่โดนเข่า แผลเก่า

ด้วยความที่ทีมโน้นเค้าโมโหลุงโทรโข่งแล้วก้อมาลงที่เรากะพี่เม(ซึ่งโดนไปหลายตุ๊บเหมือนกัน)

 

ตอนแรกก็ลุกไม่ขึ้น(เหมือนเดิมเรยอ่ะ) แต่ซักพักก็เดินได้ แต่มาวันนี้เด่ะ เดินไม่ได้แล้วอ่ะ

เซ็งเจงๆ ต้องขอโทดพี่ตูนง่ะ..ที่จะนัดไปตีแต่ไปมะได้แล้นเหอะๆ

นอนอยู่บ้านนนนนนน...เซ็งเรยยยยย

วันนี้เจอะกับสมุดเล่มนึง

ที่จดข้อความดีๆเอาไว้ จากเพจเจอร์...

นั่นมันนานมาแล้วนะ..แต่เมื่ออ่านแล้วก็อดยิ้มไม่ได้

ถึงแม้ตอนนี้ ทั้งตัวและใจเราก็ห่างกันไปแล้ว..

อ่านแล้วอดคิดถึงไม่ได้ เลยเอาบางมาให้อ่าน เผื่อเจ้าของข้อความจะจำได้..

ลองดูซิ ใครเคยส่งมาหาเราบ้าง...ขอบคุณมากๆนะ สำหรับข้อความเหล่านี้

แล้วก็ขอส่งความรู้สึกดีๆ กลับคืนไปนะ

ถึงแม้ว่าจะจำไม่ได้แล้วก็ตาม...บางอันจะไม่ลงชื่อคนส่งอ่ะนะ จำได้ก็จำกันเอาเอง

สำหรับบางคนที่พาดพิงถึง.. คงไม่ว่ากันนะ

 

"happy birthday/someone" (เป็นข้อความแรกในเล่มล่ะ..ว่าแต่ใครส่งมาไม่รุ)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"วันนี้แสดงวันแรก อย่าหน้าแตก พยายามเข้านะ"

10/05/97 (จาก... แต่ว่าให้กำลังใจหรือว่าแช่งฟะ)

 

 

 

 จริงมีข้อความน่ารักๆอีกเยอะแยะเลย ข้อความเศร้าๆก็มาก

เหมือนเป็นไดอารี่..เพราะจะรู้ว่าวันไหนเราทำอะไรและใครทำอะไรบ้าง

น่ารักดี..แต่พิมพ์ไม่ไหวแล้วล่ะ...

 

อยากให้เก็บความรู้สึกดีๆเอาไว้นะ..รักและคิดถึงเพื่อนๆทุกคนเลยนะ

(แล้วคงได้พบกันอีกล่ะ)

 

 

เมื่อลมหนาวผ่านไปพร้อมๆกับ

ความรู้สึกเหงา

 

ถึงแม้อยู่กับหมู่คนมากมายก็ไม่ช่วยอะไรเลย

 

 

 

"มีประโยคหนึ่งในหนัง IL MARE
ที่น่าสนใจมาก ... เขาบอกทำนองว่า .
ที่เราต้องเจ็บปวดกับความรักนะ
ไม่ใช่เพราะมันจากไปหรอก
... แต่เพราะมันยังคงอยู่ต่างหาก
ถ้าวันนี้คนสองคน ต่างหมดรักกันไป
คงไม่มีใครต้องเสียใจมากนัก
แต่กลับเป็นเพราะรักที่ยังอยู่ในใจคุณนั่นเอง
ที่ทำให้คุณปล่อยวางลงไม่ได้

ธรรมชาติของรัก มักไม่ให้โทษแก่ใคร
เพียงแต่อาจปรุงแต่งให้หัวใจพองฟูจนลืมนึกถึงความจริงที่ว่า
มีวันที่รักมา ก็อาจมีวันที่รักไปได้ ความรักเป็นสิ่งสวยงาม
หลายคนจึงอดหลงไหลได้ปลื้มกับมันไม่ได้ในยามที่มันอยู่
เรามักหลอกตัวเองว่า เพราะเรารักเขามาก
เขาคงเห็นความดีความตั้งใจของเรา
และรักเราตอบบ้าง ไม่มากก็น้อย

และเมื่อเขาตอบรับรักของเรา
ความฟูของหัวใจ มักทำให้เราก้าวล่วงไปถึงการรู้สึกยึดมั่น
ว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของเรา เป็นเหมือนทรัพย์สินส่วนตัวทางใจอย่างหนึ่ง
ที่จะต้องอยู่กับเราทุกครั้งที่เราต้องการ นานเท่าที่เราปรารถนา

ความรู้สึกอันนี้แหละ คือจุดเริ่มของความเจ็บปวดทั้งมวล
เพราะมันฝืนกฎธรรมชาติ
ไม่ได้บอกว่า ... รักต้องลงเอยด้วยความเศร้าเสมอไป
เพียงแต่ถ้าเขาจะอยู่ เขาจะไป
จะรักคุณมากขึ้น คงเดิม หรือหดน้อยถอยลง
ก็จะเป็นเพราะคนสองคน
ไม่ใช่ความต้องการของเราฝ่ายเดียว หรือเขาฝ่ายเดียว

ชีวิตเป็นเรื่องซับซ้อนเข้าใจยาก ... แต่ในความซับซ้อนนั้น
มันก็เรียบง่ายอย่างที่เรานึกไม่ถึง
เพราะไม่ว่าสิ่งไหน เรื่องอะไรสารพัดสารพัน
ทุกอย่างล้วนแต่อยู่ในกฎเดียวกัน
มันจะ เกิดขึ้น ... ตั้งอยู่ ... แปรสภาพ แล้วก็จบลง

รักที่สมหวังอยู่กันจนแก่เฒ่า ก็หนีไม่พ้นกฏข้อนี้
เพราะวันหนึ่ง ไม่เราก็เขาก็ต้องตายจากกัน
สิ่งสำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่ว่า ... วันนี้เขาอยู่หรือจากไป

สำคัญที่ว่า ... ช่วงที่เรามีเวลาอยู่ด้วยกัน
ขอให้มีความทรงจำที่ดี ... ก็เพียงพอแล้ว
อย่างน้อย เราก็ยังมีอะไรดีดีให้นึกถึง
และยิ้มให้ความทรงจำนั้นได้
ถึงวันนี้จะยังร้องไห้ ก็คงไม่กระไร เพราะชีวิตก็เป็นแบบนี้
มีวันที่เลวร้าย มีวันที่สวยงาม มีวันที่ว่างเปล่า
สุขก็อยู่กับเราไม่นาน ทุกข์ก็อยู่กับเราไม่นาน
สุขเคยแวะผ่านมาแล้วก็ไป
ทุกข์ก็เป็นเฉกเช่นกัน
ร้องไห้แล้วก็อย่าร้องเปล่า ๆ
มองให้เข้าใจสัจธรรมของชีวิตไปด้วย

ได้แต่อวยพรให้คุณเข้าใจชีวิตมากขึ้น
เติบโตขึ้น เข้มแข็งขึ้น แต่อย่าแข็งกร้าว
ขอให้อ่อนโยนแต่เข้มแข็ง
และขอให้วันใหม่ในชีวิตมาถึงในอรุณรุ่งของวันพรุ่งนี้
วันที่เราจะไม่ต้องร้องไห้อีกต่อไป"

----------------------------------------
ส่งมาให้เป็นกำลังใจสำหรับทุกคน
ทั้งที่กำลังมีความรัก
และความรักได้จากไปแล้ว

ปล.จากข้อความหนึ่งใน www.bookcyber.com

 

 

 

 

จากนานะ

 

 

 

 

 

"ถึงจะคิดสิ่งที่อยากได้มากแค่ไหน มันก็ไม่สามารถเรียกกำลังใจกลับมาได้แล้ว

ขอเพียงอย่างเดียว ที่สามารถทำให้เราก้าวต่อไปได้ ถ้ามีสิ่งนั้นก็ดีน่ะสิ"...ฮาจิ

 

 

 

 

สวัสดีทุกๆคน ที่เข้ามาเยี่ยมเยือนบล็อคของเราอ่านะ

 

คราวนี้จะเล่าถึงงานกีฬาบัณฑิตแห่งประเทศไทย

ที่เราไปแข่งมาเมื่อวันที่ 14-16มกรา ณ ม.บูรพาอ่ะจ้ะ

 

วันแรก...เราไปรถเที่ยวสี่ทุ่มออกที่คณะครุ

เที่ยวแรกหกโมงเราไปไม่ทัน(จริงๆก็ไม่อยากไปเที่ยวแรกหรอกอ่ะ)

เพราะต้องดูน้องๆแข่งซ้อมกะโรงเรียนไตรมิตร

ไม่เสียแรงที่อยู่ดูเพราะน้องๆเล่นดีมั่กๆ(2Qหลังอ่ะนะ)

 

ไปถึงอีกนานกว่าจะสี่ทุ่ม..แต่รถออกจริงๆก็เกือบห้าทุ่ม ง่วงชะมัด..

ไปถึงบางแสน บีช รีสอร์ท ตอนเที่ยงคืน

แต่อาการทั้งหลายก็ทวีคูณ ปวดหัวกลายเป็นปวดขาแทน..

หน้าเป็นตูด กลายเป็นซอบบี้เดินได้แทน เพราะจากลอบบี้ต้องเดินไปเป็นกิโล

กว่าจะถึงบังกะโลที่นอน..

 

วันแรกแข่งบาสกะเกษตร..งานนี้ต้องชนะอย่างเดียวไม่งั้นตกกระป๋อง

แล้วจะไม่ได้เหรียญ..แหมๆก็สองปีที่แล้วเหรียญเงินกะเหรียญทองแดง

คราวนี้ ขอทองแดงก็ได้

วันแรกผ่านไปได้ด้วยดี(แต่ตัวดำ ... เล่นสนามกลางแจ้งอ่ะ) แต้ม 45-14

กองเชียร์ก็มาเชียร์กันสนุกเต็มที่..น่ารักมั่กๆ

แต่เรา นักกีฬา เหนื่อยกว่าที่คิด..น้องๆก็ชวนออกแต๊ดแต๋กลางคืน..แต่เราไม่ไหวอ่ะ

ท่องเอาไว้..มาแข่งกีฬาๆ

วันที่สอง เจอ ศรีปทุม ดีหน่อยที่แข่งในร่ม แต่ เหอะๆ ดูตัวแล้ว..ทีมชาติ ตายแน่ๆ

พอเล่นจริงๆก็สู้ได้แฮะ...ใหญ่แต่ตัวนี่นา เอาวะเกาะๆแต้มไว้..

เวลาจะเลย์อัพ เราเร็วกว่ามาก เอาวะๆๆขอฟาล์วลงหน่อยแล้วกัน..

ตึงๆๆๆ เลี้ยงหลบคนแรกอย่างสวยงาม ไปเจอคนสุดท้ายที่เป็นยักษ์เฝ้าประตูวัดโพธิ์ 

 

แต่ไอ้ที่คิดว่าจะเอาฟาล์วด้วยก็ล้มเลิกความคิดไปโดยปริยาย

รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี เนอะๆ

 

ที่เกาะๆแต้มไว้กะว่าไว้Q4ค่อยเอา...แต่แล้วววว...ก็พ่ายไปด้วยห่างแปดแต้ม..

ถึงแม้จะไล่มาเป็นเหลือสองแต้มบ้างเป็นครั้งคราว..ด้วยการเลย์ลอดจั๊กกะแร้ของเรา

การยิงสามแต้มของน้องเม และการยิงไกลของพัตร แต่ส่วนใหญ่ก็ห่างประมาณนี้

 

แล้วเราก็...ตกรอบบบบบไปด้วยที่กองเชียร์ดูแล้วบอกว่า

เหมือนเอาเสาไฟฟ้ามาแข่งกับหลักกิโล..เหอะๆ

 

ด้วยความแค้นอยากได้เหรียญ..ปีนี้ปีสุดท้ายแร้น...จาอาวเหรียญๆๆๆๆ

 

คิดว่าเอางัยดี...พอมีอีกทาง...ว่ายน้ำ เป็นอีกชนิดกีฬาที่พอจะ จ๋อมแจ๋มๆ แล้วเอาเหรียญได้

คิดเช่นนั้นก็เอาเลยๆๆ ลงชื่อแข่งไปในทันที

วันที่สาม วันนี้วันสุดท้ายแล้ว แข่งว่ายน้ำ 9.00น. ด้วยการประสานงานที่ดีม๊ากมาก

ของกองกลางปีนี้ ทำให้เรา(ซึ่งเป็นนักกีฬา)ไปสระว่ายน้ำผิดสระ!!

ต้องตาลีตาเหลือกรีบนั่งรถไปอีกสระเองคนเดียว (ไม่มีรถให้)

ดูเด้..ไม่มีใครดูแลนักกีฬาไม่มีดีกรีคนนี้เล้ย...

ไปถึงสระที่ใร รร. สาธิต ม.บูฯ เป็นสระ 25 เมตร อืมๆ น่ารักๆ ความยาวกำลังพองาม

มีแข่งระยะแค่ 25 เมตร และ 50 เมตร พอขำๆ..แต่พอกวาดตามองนักกีฬา

 

ทีมชายก็พอกัน ล่ำ บึ๊ก อย่างกับนักกล้าม

ดูแล้วไม่เข้ากับสระน้อยๆแห่งนี้เล้ย...

 

พอไปดูรายชื่อก็เป็นดังคาด..ชื่อเป็นตัวนักกีฬาเก่าทั้งน้าน...

เชอะลองแข่งซักรายการนึง ถ้าได้ก็ได้..ถ้าไม่ได้ก็ไปดูบอลดีก่า... 

เราลงรายการฟรีกับกรรเชียง 50 เมตร เพราะมีน้องอีกคนลงกบ

รายการแรกกรรเชียง 50 เมตร ลงไปว่ายแบบตื่นๆ เอาวะสับแหลก

 

เอาวะเริ่มสนุก .. ทีมชายจุฬาก็ไม่แพ้กัน

กวาดเหรียญ (เงิน) มาให้จุฬาเป็นกอบเป็นกำ

 

ประเภทเดี่ยวหมดไป เหลือประเภททีม..

 

แข่งผลัดเชียร์กันสนุกมาก..ทีมชายเราได้สองทองหนึ่งเงิน

(ที่ให้ทองกับเกษตรไปเหรียญนึงเพราะเขาขอ?)

ส่วนผลัดผสมที่ควรจะได้อีกหนึ่งเงิน เป็นอันหลุดไปเพราะฟาล์ว..งือๆ

แต่ไม่เป็นไร ได้สองเหรียญให้ทีมผลัดและเป็นของขวัญวันเกิดให้น้องปูม

 

 

 

4เงิน 1ทองแดง  หุๆ

 

 ยังงัก้อขอบคุณคนที่คอยเป็นห่วงและเป็นกำลังใจให้นะ

ทำให้มีแรงฮึด เอาเหรียญกลับไปน่ะ

ปีนี้หนาวจับใจจริงๆ

แต่ก้อหนาวได้ไม่กี่วันเอง

อยากให้หนาวนานกว่านี้

แล้วก็หนาวกว่านี้

 

ใครมีเรื่องร้อนใจในหน้าหนาวนี้

ก้อขอให้ลมหนาวช่วยพัดให้ใจเย็นลง

แล้วก็หันมารักกันเยอะๆเข้าไว้นะ

 

อากาศแบบนี้ไม่มีคนอยู่ใกล้ๆคงสั่นแย่เลยล่ะ

แต่ถ้าใจอุ่นก็ช่วยได้เยอะล่ะ...รู้มั๊ย

 

คนที่ใจยังเหน็บหนาวอยู่ ก็ขอให้หายหนาวซะทีนะปีนี้

ส่วนคนที่ใจเต็มไปด้วยรักที่อบอุ่น

ก็ขอให้อบอุ่นกับไอรักแบบนี้ตลอดไปนะจ้ะ

 

 

 

 

 

Hi all who visit my space!!

 

first..from Alborg university

I miss you,all of you ... Rene'...thankz a lot for your comment!

i miss you a lot. hope all of you fine and happy with your life.

time is passing by ... so fast

all most 3 years pass!

i miss the time we worked at the workshop in BKK.

great time there

 

and from agglomeration workshop in Cergy...

how are you hope you enjoy your work and class.

Do someone continue the workshop in Affrica?

How about you. Haven't have a news from all of you for a long time.

i miss the monster groups members a lot.

i think we are the best team!!...

 

Oh Fabio! my dear... I MISS YOU.

never forget you.....

my very very very very nice Italian friend Ha Ha Ha

 you are the best!!!

 

Gabriel , how are you.

How about your work?

take care of yourself and hope your work finish perfectly.

 

for me, i ve a 2 plans to travel again.

i'll goning to the top of mountain in Thai.

may be it's cooller than in BKK.

and let me out of this busy moment here.

 

PS. i went to the sea once a month to relax...ha ha ha

 

Miki...thanz for comment!

 

 

miss you all.